Erhan Açıkgöz - Kişisel sitesi

Bizim ilk görüşmemiz mutluluğa giden ilk adımda enteresan bir başlangıçtı.
Enteresandı, çünkü en son sizi bırakabiliriz dediğimde görebilmiştim melek yüzünü. O an bu kişi o kişi dememiştim doğrusu.
Çünkü çok güvenmem ilişkilerde insanlara. Senin özel oluşunun etkenlerinden biri de bu ya zaten. Seni tanıyalı henüz bir kaç gün olmuş olsa da, sen bu dünyada benim her konuda güvenebileceğim ender insanlardan birisin.

Ve sonraki görüşmemiz. Yine aynı yerde. Başbaşa kaldığımızdaki bir anlık mağrur halin gözümün önünden gitmiyor. Birbirimiz hakkında ilk edindiğimiz fikirler de bu görüşmemizde oldu sanırım. Bu görüşme aynı zamanda, senin için yapabileceğim fedakarlıkların sınırsızlığını tastikler nitelikteydi. Bir sınır koyamazdım. Çünkü her gün, her dakika olumlu bir davranışın oluyordu. Hoş, olumsuz bir davranışını göremedim ya henüz.

Ve aklımdan çıkmadığın günler geldi ardından. Bir fırsatını bulup seni görmeliydim, ve gördüm de. İlk arabama bindiğinde arabayı nasıl kullandım, ne yaptım, nasıl gittim hiç hatırlamıyorum. Sadece yanımdaki varlığın, varlığının verdiği huzur var aklımda. O gün arabamdan indiğinde tutmadın elimi, tokalaşmadın benimle. Tabii ki bu kafama taktığım birşey değil. Sadece ilk arabamdan indiğinde ilk kez elimi tutmayışın unutamayacak olduğum. Asla sitem etmiyorum sana. Sakın yanlış anlama bitanem.

Sonraki gün yürüttün ya beni. Arkadaşlarım da biliyordu yanına geleceğimi. “Sen minibüse de binmezsin taksi ile gidersin” dediler. “Hayır, yürüyerek gideceğim” dedim. Onlar da bana, “orası çok uzak, ama sen oruçlusun herhalde zaman geçsin diye yürüyeceksin” dediler. “Hayır. O’na verdiğim değerin bir göstergesi bu” dedim. Gururla söyledim. Şaşırdılar.

Ardından bugüne kadar yaşadığımız en uzun hasret dönemi geldi. Aslında bir kez fırsatım oldu seni görmek için. Ne yazıkki o fırsatı değerlendiremedim. Oysa şimdi yanyana olacağımız o 3 dakikayı nasıl da arıyorum bilemezsin.

O gün görüşseydik, bugünki görüşmemiz yine bu kadar güzel geçermiydi diye düşündüm de, geçerdi be gülüm. Ne de olsa senden ayrıldığım anda özlemiyor muyum seni? Ya sen? Karşılıklı değil mi duygularımız?

Bu arada seninle yürümek inan çok güzel. Umarım sen de benimle attığın her adımda mutlu oluyorsundur. Benimle atacağın her adımın sana mutluluk vermesi için elimden geleni yapacağımı asla unutma canım. Bu konuda başarılıyım sanırım. Yoksa bugün benimle bu kadar yürümezdin herhalde

Şimdi yatıyorum. Aklımda sen, fikrimde sen’li bir gelecek. Gülen gözlerinle kafanı kaldırıp bana bakışını hayal ediyorum. Seni görmenin verdiği mutluluğun yarısını veriyor bana bu hayal. Ve şu anda ne kadar mutluyum, anlatamam.

Son olarak özlemler kelimelerle anlatılmaz ama, benim anlayışlım anlar benim özlemimi.
Seni çok özledim.